خوب به این عکس نگاه کنید٬ فکر میکنید این مرد سفید و آن مرد سیاه در چه موردی اینگونه در حال خوش و بش هستند؟؟؟ و این گپ دوستانه در چه زمانی زده شده؟؟؟ نفر سمت راست  جسی اوونس ورزشکار سیاه پوست ایالات متحده آمریکا و مرد سفید سمت چپ لوتز لانگ ورزشکار آلمانی میباشد که اینگونه با هم گفتگو میکنند آن هم در المپیک ۱۹۳۶ در برلین و در حضور آدولف هیتلر که عربده های نژاد پرستانه اش بر آسمان میرفت که: ما نژاد برتر هستیم و لایق سروری بر دنیا و برای تحقق این برتری باید میلیونها نفر از نژاد پست همچون حشرات از بین بروند تا ژرمنهای پاکنژاد به جای آنها اسکان بیابند. بله در آن دوران وحشتناک در آلمان نازی این عمل اتفاق افتاد. آلمان که ایده های ناسیونال سوسیالیستیش احتیاج به یک بلندگوی تبلیغاتی بزرگ داشت بهترین راه تبلیغ را در برگزاری بازیهای المپیک دید آنها برای این مهم سخت تلاش کردند و کلی هم خرج نمودند مردم برلن بر سر در خانه های خود پرچمهایی زدند با این نوشته که: جهود ها اصلاْ خوش نیامده اند.

هیتلر سخت خواهان این بود که برتری نژادیی که شعارش را میداد را به وسیله این بازیها به مردم جهان نشان دهد و برای همین خود به شخصه این بازیها را زیر نظر گرفت او سالها قبل در مونیخ گفته بود: اصل تساوی حقوق و برابری نژادها حرف پوچی است٬ چگونه میتوان یک نژاد اصیل را با نیمه میمونهای آفریقایی برابر دانست؟ حکومت بر جهان حق نژاد برتر است و برترین نژاد که فرهنگ و تمدن جهانی مدیون اوست نژاد آریاییست.مسابقات المپیک شروع شد تا اینکه نوبت به مسابقات دو میدانی رسید. جسی اوونس جوان سیاه پوست اهل ایالت آلاباما فرزند یک غلام سیاه مزارع پنبه توانست در دوی صد متر مدال طلا را به خود اختصاص بدهد و نماینده سفید آلمان پنجم شد٬ هیتلر و سران حزب نازی همچون هرمان گورینگ٬ ژوزف گوبلز٬ رودولف هس و کایتل در جایگاه ویژه حضور داشتند و هیتلر حاضر نشد در مراسم توزیع مدالها شرکت کند او غضب آلود از جایش بلند شد و گفت: این سیاه شایسته تقدیر نیست بلکه رقبای سفید پوست او را باید سرزنش کرد. جسی اوونس هم در جواب او به خبرنگاران گفت: چه اهمیتی دارد! من برای این هزاران کیلومتر به برلین نیامده ام که با یک دیکتاتور دست بدهم.

اما ماجرا تازه شروع شده بود و در پرش طول که جسی اوونس باز هم شرکت کرده بود هیجان این نبرد نژادی به اوج خود رسید. اوونس در پرش اول و دوم خود خطا میکند و تنها یک فرصت دیگر برای پرش برایش باقی میماند لوتز لانگ حریف آلمانی او با پرش ۷ متر و هشتاد و هفت سانتی اش در مقام اول قرار میگیرد کافی بود اوونس خطا کند تا او در سکوی قهرمانی قرار بگیرد ولی پهلوانانه خودش را به اوونس میرساند و میگوید: رفیق حواست کجاست؟ استیل پرش تو بی نظیر است و خیلی راحت باید اول بشوی٬ اما داری اوت میشوی! چرا دو اینچ قبل از تخته نمیپری؟ ببین من یادت میدهم اینطوری... اوونس هم مات و مبهوت توصیه او را قبول کرده و و با پرش ۸ متر و ۱۳ سانتی متر اول میشود٬ اولین نفری که به اوونس تبریک میگوید خود لوتز لانگ بود و اوونس در خاطراتش میگوید رفتار او باعث شد صحبتهای نژاد پرستانه هیتلر را به فراموشی بسپارم٬گپ لوتز لانگ با اوونس در حالی بود که پشتشان را به آدولف هیتلر کرده بوده و تنها پنجاه متر با دیکتاتور قرن فاصله داشتند. او با این عمل به همه جهان نشان داد که چرندیات هیتلر و یارانش در روح المپیک تاثیری نخواهد داشت و این بازیها باید محلی برای صلح جهانی باشد نه برتری جویی ابلهانی چون فوهرر (پیشوا) آلمان نازی.

این دو بعد از پایان مسابقات المپیک دیگر هرگز همدیگر را ندیدند٬ لوتز لانگ در جنگ بین الملل دوم که به خاطر عقاید نژاد پرستانه به پا شد به عنوان سرباز برای آلمان شکرت کرد و در اواخر جنگ در سیسیل ایتالیا کشته شد٬ جسی اوونس بعد از جنگ به دیدار خانواده او رفت و به پسرش گفت: در استادیومی که حتی لبخند زدن به من تاوان داشت پدرت بدون هیچ ترس و واهمه ای مرا به سکوی قهرمانی هدایت کرد٬ در آن المپیک قهرمان واقعی پدرت بود نه من. اوونس هم در سال ۱۹۸۰ بر اثر ابتلا به سرطان خون درگذشت ولی حماسه ای که او و لانگ در ورزشگاه المپیک برلین به جا گذاشتند تا ابد پا برجاست.

حمید رضا مقسمی