کودکان و نوجوانان اغلب برای خود قهرمانانی دارند که بت های زندگیشان هستند و فکر می کنند قهرمانشان عاری از هر خطا و مشکل است. این اسطوره ها که می توانند هر شغل و یا سمتی داشته باشند الگوی رفتاری نوجوانان شده و آنها سعی می کنند خود را شبیه به قهرمان خود بکنند، قهرمانانی که غالباً ورزشکار، جنگ آور، هنرمند و یا سیاستمدار هستند ولی موضوع اینجاست که این قهرمانان و یا ستاره ها عاری از خطا نبوده و گاهاً مسیر زندگی غلطی را انتخاب می کنند که می تواند تاثیرات منفی بروی ذهن هوادارانشان بگذارد. من هم در کودکی قهرمانانی داشتم و البته اغلب از دسته ورزشکاران ولی در میان ورزشها فوتبال را بیشتر می پسندیدم و در میان تیم های فوتبال تقریباً عاشق تیم ملی آرژانتین بودم تیمی که فوتبالش زیبا بود و با وجود ستاره درخشانی چون دیگو آرماندو مارادونا سرآمد تیم های زمان خود بود. دهه نود میلادی در میان بازیکنان تیم ملی آرژانتین بازیکنی حضور داشت با صورتی زنانه که شماره 8 را بر تن می کرد او کسی نبود جز کلودیو کانیگیا.

اولین حضور کانیگیا در جام جهانی مربوط به جام جهانی 1990 ایتالیا بود، بازی اول دسته کم گرفتن کامرون که «روژه میلا» ی افسانه ای را در تیم خود داشت کار دست آرژانتین داد و گل خورد، آرژانتین بعد از گل هر چه زد بر در بسته بود ولی کانیگیا با سرعت زیاد و دریبلهای زیبایش خود را خوب نشان داد. بعد از آن بازی کابوس بار آرژانتین به خود آمد و درخشش آغاز شد، کلودیو در بازی با برزیل تک گل پیروزی بخش «البی سلسته» را وارد دروازه «تافارل» دروازه بان برزیل کرد و در نیمه نهایی آرژانتین با ایتالیای میزبان بازی داشت تیمی که بخت اول قهرمانی جام بود و تا آن بازی گلی نخورده بود، گل اول بازی را «اسکیلاچی» مهاجم ایتالیا زد ولی کانیگیا جواب گل را داد و بازی در ضربات پنالتی به نفع آرژانتین تمام شد ولی در یک صحنه خنده دار و یک اشتباه بچه گانه کانیگیا بدون هیچ ضرورتی دستش را به توپ زد و کارت زرد گرفت و با دوکارته شدن فینال مسابقات را از دست داد و در فینال دیگو مارادونا بدون کانیگیا تنها بود و آرژانتین با یک پنالتی نادرست بازی را به ژرمنها باخت و جام جهانی را از دست داد.

بعد از پایان آن دوره کلودیو که از سوی هموطنانش لقب پسر باد را گرفته بود به لیگ ایتالیا (سری آ) و تیم «آ اس رم» رفت و در آنجا هم موفق بود. در جام جهانی 1994 کلودیو دیگر آن جوان ناپخته نبود و تجربه چهار سال حضور در لیگ ایتالیا که آن زمان بهترین لیگ فوتبال در دنیا بود را داشت. آرژانتین 94 خیلی بهتر از آرژانتین 90 بود زیرا ترکیبی از جوانان با استعداد چون «گابریل باتیستوتا»، «آبل بالبو»، «فرناندو ردوندو» و مردان باتجربه ای مثل مارادونا و کانیگیا بود. بازی اول و دوم را آرژانتین چنان تیمهای نیجریه و یونان را در هم کوبید که همه قهرمان را البی سلسته میدانستند، فریادهای دیگو دیگوی پسر باد در زمین که مارادونا را به دادن پاس فرا می خواند از تلویزیون پخش میشد و هواداران را غرق در شور میکرد اما مافیای کثیف فیفا نتوانست قهرمانی آرژانیتن را تاب آورد و بعد از بازی دوم نتیجه تست دوپینگ دیگو مارادونا از سوی فیفا مثبت اعلام شد و او را از ادامه مسابقات محروم کردند و نوع دوپینگ را استفاده از «اپدرین» اعلام نمودند در حالیکه اپدرین در دوز بالا دوپینگ محسوب میشود و تعیین دوز آن کار سختیست مسئله ای که جنجال شد.

آرژانتین بعد از محرومیت دیگو در هم فروریخت و از دور مسابقات حذف شد و چند وقت بعد از این جام کلودیو کانیگیا را هم به دلیل مثبت بودن نتیجه آزمایش دوپینگ محروم کردند. همه از تمام شدن کلودیو حرف میزدند ولی او باز دوباره درخشید اینبار در لباس «بوکا جونیورز» ولی «دانیل پاسارلا» مربی تیم ملی آرژانیتن او را برای جام جهانی 1998 به تیم ملی دعوت نکرد و از همه بدتر اتهامات غیراخلاقی بود که به کانیگیا در آن زمان میزدند. کانیگیا به اروپا بازگشت به تیم «گلاسکو رنجرز» پیوست و با این تیم دوباره درخشید و برای جام جهانی 2002 هم به تیم ملی آرژانتین دعوت شد و آن آخرین جام او بود زیرا بعد از آن با فوتبال خداحافظی کرد. شاید بهترین دوران زندگی من دورانی بود که کانیگیا در زمین فوتبال می درخشید و با افول بازی او دوران خوش زندگی من هم افول کرد. در عالم بچگی و نوجوانی او و دیگو مارادونا را عاشقانه دوست میداشتم و از بازی این دو لذت میبردم. مارادونا و کانیگیا نه تنها فوتبال بازی می کردند بلکه در زمین فوتبال تفریح هم میکردن و این لذت را به هواداران فوتبال منتقل می نمودند. امروز پسر باد پا به سن گذاشته و تاثیرات استفاده از مواد مخدر در سیمایش هویداست، ای کاش درخشش ستاره ها هیچ وقت به خاموشی نمی گرایید.

حمید رضا مقسمی